כאילו היה זה אתמול ♫

דאָס אַלטע פאַר פאָלק

חיה, מיין װייבל, דו שלאָפסט?
– איך שלאָף נישט, מיך נעמט נישט קיין שלאָף,
דער זייגער אין דרויסן שלאָגט צװיי אין דער נאַכט,
און איך האָב ביז איצט נאָך קיין אויג נישט פאַרמאַכט,
כ'לייד איובס יסורים, ס'נעמט גאָרנישט קיין סוף,
די עלטער, אוי, איז אַ גאָטס-שטראָף.

– חיימל, זאָג מיר, דו שלאָפסט?
– איך שלאָף נישט, ס'איז, חיה, זייער מיאוס,
מיך שטעכן די זייטן, עס מוטשעט דער הוסט,
און שװער, װי אַ צענטן אָט דאָ אויף דער ברוסט,
דאָס װעטער װעט, חיהלע, מאָרגן זיין מיאוס,
מיך רייסן די הענט און די פיס.

– חיהלע, זאָג מיר, דו שלאָפסט?
– איך שלאָף נישׂט, דערמאָנט זיך אָן זיי,
פון יאָסלען איז לאַנג שוין קיין בריװל געװען,
און שיינדל – גאָט װייסט װאָס מיט איר איז געשען,
פון אַלע פיר קינדער געבליבן מיר צװיי,
געהאַט אַמאָל נחת פון זיי.

– חיימל, זאָג מיר, דו שלאָפסט?
– איך שלאָף נישט, אויך איך פון זיי טראַכט,
היינט חנהלעס בעט אויפן בוידעם געזען,
אַמאָל איז דאָס בעטל אונדז נוצלעך געװען,
אויך יאַנקעלעס װיגל, מיר האָט זיך געדאַכט,
איך זע אים, איך הער װי ער לאַכט.

– חיהלע, זאָג מיר, דו שלאָפסט?
– געדרימלט, געחלומט פון זיי,
אין שטוב אַלע קינדער, איך בעט זיך ביי זיי:
אוי, קינדערלעך, שרייט נישט, דער קאָפּ טוט מיר װיי!
נאָר באַלד איז דער זיסינקער חלום פאַרביי –
אוי, ס'בענקט זיך נאָך יענעם געשריי.

– חיימל, טוסט זיך שוין אָן?
– יאָ, ס'טאָגט שוין, עס קרייט שוין דער האָן,
געלויבט דער אין הימל, געפּאַטערט אַ נאַכט,
געדרייט זיך פון װייטיק, קיין אויג נישט פאַרמאַכט,
נאָר באַלד, מיין ליב חיהלע, ברענגט אונדז דער סוף
דעם שטילן, דעם אייביקן שלאָף.