תישן חביבי ♫

תִּישַׁן, חַבִּיבִּי.
אִם תִּרְצֶה כּוֹכַב זָהָב
תַּגִּיד לִי.
אִם תִּרְצֶה כּוֹכַב זָהָב
תְּקַבֵּל אוֹתוֹ מָחָר
כִּי עַכְשָׁו כְּבָר מְאֻחָר.

מַעְלָה כּוֹכָבִים
מַטָּה הֶהָרִים
הַכּוֹכָבִים אוֹמְרִים הִגִּיעַ זְמַן
שֶׁכְּבָר תִּישַׁן

תִּישַׁן חַבִּיבִּי
אִם תִּרְצֶה כּוֹכָב זָהָב תַּגִּיד לִי
אִם תִּרְצֶה כּוֹכָב זָהָב
תְּקַבֵּל אוֹתוֹ מָחָר
עַכְשָׁו כְּבָר מְאֻחָר

תִּישַׁן, תִּישַׁן
בְּנִי הַקָּטָן
מָחָר תֵּלֵךְ לַגַּן
עַכְשָׁו תִּישַׁן
מָחָר לַגַּן
שְׁכַב לִבִּי בְּנִי הַקָּטָן

תַּבֵּט, יָרֵחַ
הוּא כּוֹעֵס וּכְבָר לִישֹׁן בּוֹרֵחַ
אִם אַתָּה עוֹד תִּתְעַקֵּשׁ
הַיָּרֵחַ יִתְבַּיֵּשׁ
שֶׁנִּרְדַּם קֹדֶם מִמְּךָ

תִּישַׁן, תִּישַׁן
בְּנִי הַקָּטָן.

תִּישַׁן, חַבִּיבִּי.
אִם תִּרְצֶה כּוֹכַב זָהָב
תַּגִּיד לִי.
אִם תִּרְצֶה כּוֹכַב זָהָב
תְּקַבֵּל אוֹתוֹ מָחָר
וְעַכְשָׁו תִּשְׁכַּב לִישֹׁן.

תִּישַׁן, תִּישַׁן, תִּישַׁן, תִּישַׁן –
מָחָר תֵּלֵךְ לַגַּן.
תִּישַׁן, תִּישַׁן, תִּישַׁן, תִּישַׁן,
תִּישַׁן, בְּנִי הַקָּטָן.

תִּישַׁן בַּלַּיְלָה
כְּשֶׁכָּל הַכּוֹכָבִים מִלְּמַעְלָה.
עֵת כָּל יֶלֶד טוֹב וְרַךְ
בַּמִּטָּה יָשֵׁן וְנָח;
אָז אוּלַי תִּישַׁן אַתָּה.

תִּישַׁן, תִּישַׁן, תִּישַׁן, תִּישַׁן...

הַבֵּט, יָרֵחַ
הוּא פִּהֵק וְגַם לִישֹׁן בּוֹרֵחַ;
אִם אַתָּה כֹּה תִּתְעַקֵּשׁ
הַיָּרֵחַ יִתְבַּיֵּשׁ
שֶׁנִּרְדַּם וְלֹא אַתָּה.

תִּישַׁן, תִּישַׁן, תִּישַׁן, תִּישַׁן...

תִּישַׁן, חַבִּיבִּי.
אִם תִּרְצֶה כּוֹכַב זָהָב
תַּגִּיד לִי.
אִם תִּרְצֶה כּוֹכַב זָהָב
תְּקַבֵּל אוֹתוֹ מָחָר
וְעַכְשָׁו תִּשְׁכַּב לִישֹׁן.

חוֹלֶמֶת לֵאָה,
עַל אֶחָד אֲשֶׁר חוֹלֵם עָלֶיהָ.
אַךְ עֲדַיִן לֹא בָּרוּר,
אִם יֶשְׁנוֹ כָּזֶה בָּחוּר
אוֹ שֶׁאֵין כָּזֶה בִּכְלָל

מַעְלָה כּוֹכָבִים, מַטָּה הֶהָרִים
הַכּוֹכָבִים נוֹתְנִים סִימָן:
הַזְּמָן לִישׁוֹן

תִּישַׁן בַּלַּיְלָה
כְּשֶׁכָּל הַכּוֹכָבִים לְמַעְלָה
כְּשֶׁכָּל יֶלֶד טוֹב וָרָע
כְּבָר יָשֵׁן לוֹ בַּמִּטָּה
תִּישַׁן גַּם כֵּן אַתָּה!

תִּישַׁן חַבִּיבִּי
אִם תִּרְצֶה כּוֹכַב זָהָב תַּגִּיד לִי
אִם תִּרְצֶה כּוֹכַב זָהָב
תְּקַבֵּל אוֹתוֹ מָחָר
תִּישַׁן כִּי מְאוּחָר

תִּישַׁן תִּישַׁן יֶלֶד קָטָן
וּמָחָר תֵּלֵךְ לַגַּן
עָכְשָׁיו תִּישַׁן – מָחָר לַגַּן
שְׁכַב לִבִּי בְּנִי הַקָּטָן

הַבֵּט – יָרֵחַ
הוּא פִּהֵק וְגַם לִישֹׁן – בּוֹרֵחַ
אִם אַתָּה כֹּה תִּתְעַקֵּשׁ
הַיָּרֵחַ יִתְבַּיֵּשׁ
כִּי נִרְדָּם ... קֹדֶם [?]

זד-שד דער בלינדער,
פֿרעסט אַוועק די אַלע שלעכטע קינדער,
וואָס זיי וויינען אין די וויגן,
און זיי ווילן שטיל נישט ליגן.
און ער פֿרעסט זיי אַלע אויף.
אָן אַ שיעור און אָן אַ סוף.

צוואַנציק קעפּ, מיט פֿערציק צונגען
דרײַסיק הענט מיט פֿופֿציק פֿינגער,
אָנגעטאָן אָן הבֿדלות
און איז אַזוי לאַנג ווי אונדזער גלות.

ער עסט נאָר טשוועקעס,
און טרונקט ראָסל פֿון געזויערטע דרעקעס,
העך מיט מיט פּעך, מיט מעך מיט בלעך,
מיט שלוש-סעודות וקנה"ז
ער האָט אַ פּנים אָן אַ נאָז.


און די לונגען זײַנען בלאָ,
און קיין טראָפּן בלוט נישטאָ.
און די אויגן זײַנען געל,
אַזוי ווי קוקורודזע מעל.
און ער שרײַט "געוואלד" מיט כוח
און פון דעם תחת גייט א רויך.
און ער פֿאָכעט מיט אַ שווערד,
און ער הירזשעט ווי אַ פֿערד.
און ער האַווקעט ווי אַ הונט,
און ער וואָיעט ווי אַ ווינט.
דאָס איז דער זד-שד דער בלינדער.