אל תשמע בני ♫

אַל תִּשְׁמַע, בְּנִי, אֶל מוּסַר אָב
וּלְתוֹרַת אֵם אַל אֹזֶן תַּט,
כִּי מוּסַר אָב הוּא: "קַו לָקָו..."
וְתוֹרַת אֵם: "לְאַט, לְאַט..."
וְסוּפַת-אָבִיב דּוֹבְרָה כֵן:
"הַקְשִׁיבָה, אִישׁ, לְשִׁיר הַבֵּן!

לְשִׁיר הַבֵּן וּלְשִׁיר הַנִּין,
הַבָּא מִבַּעַד עֲרָפֶל עָב...
וּדְרֹס לְךָ שְׁבִיל, וְסוּרָה מִן
הַדֶּרֶךְ, הָלַךְ בָּהּ הָאָב,
כִּי לָמָּה תֶּחֱטָא אֶל הַדּוֹר,
דּוֹר עָתִיד רָחוֹק מוּצַף-אוֹר?"

בְּלַיְלָה קַר, בְּלֵיל אֲדָר,
בִּישׁוֹן הָאֵם, בִּישׁוֹן הָאָב,
הֲתִשְׁמַע, אֵיךְ הָרוּחַ שָׁר
אֶת שִׁיר הַבֵּן, שִׁיר גִּיל וּקְרָב?
בְּלַיְלָה קַר, בְּלֵיל אֲדָר,
הַקְשִׁיבָה אֵיךְ הָאָבִיב שָׁר...

די אױגן רױט, די ליפּן בלאָ,
קײן טראָפּן בלוט אין באַק נישטאָ,
דער שטערן בלאַס, באַדעקט מיט שװײס,
דער אָטעם אָפּגעהאַקט און הײס, –
עס זיצן דרײַ מײדלעך און נײען...

די נאָדל בלאַנק, די לײַװנט שנײ,
און אײנע טראַכט: איך נײ און נײ,
איך נײ בײַ טאָג, איך נײ בײַ נאַכט –
קײן חופּה־קלײד זיך נישט געמאַכט...
װאָס קומט אַרױס, אַז איך נײ?...

ניט איך שלאָף און ניט איך עס...
איך װאָלט געגעבן אױף מאיר-בעל-נס,
אפֿשר װאָלט ער זיך געמיט:
אַן אַלמן כאָטש, אַן אַלטן ייִד,
מיט קינדערלעך אַ שאָק...

די צװײטע טראַכט: איך נײ און שטעפּ,
און שטעפּ מיר אױס נאָר גרױע צעפּ...
דער קאָפּ – ער ברענט, די שלײף – זי האַקט,
און די מאַשין קלאַפּט צו צום טאַקט:
טאַ־טאַ, טאַ־טאַ, טאַ־טאַ!...

איך פֿאַרשטײ דאָך יענעמס װינק
אָן אַ חופּה, אָן אַ רינג
װאָלט געװען אַ שפּיל, אַ טאַנץ,
אַ ליבע אױף אַ יאָר אַ גאַנץ...
נאָר דערנאָך, דערנאָך?...

די דריטע שפּײַט מיט בלוט און זינגט:
איך נײ מיר קראַנק, איך נײ מיר בלינד,
עס צװיקט די ברוסט בײַ יעדן שטאָך...
און ער האָט חתונה די װאָך...
איך װינטש אים נישט קײן שלעכטס...

עט... פֿאַרגעסן װאָס אַ מאָל...
תּכריכים װעט מיר געבן קהל,
אױך אַ קלײנטשיק פּיצל ערד –
איך װעל רוען אומגעשטערט,
איך װעל שלאָפֿן, שלאָפֿן...